Pagina's

maandag 22 september 2014

WE-300 (3)

Piet zoefde heerlijk in zijn tweedehands Opeltje langs de weg, zijn vrouw Marjan naast hem en zijn dochters achterin. Hij voelde zich de koning te rijk. Eindelijk na meer dan twintig jaar had hij dan zijn eigen autootje. Konden ze op zondag heerlijk uitjes maken, ook meedoen aan het bermtoerisme.

Als ambtenaar had hij een goede baan. Hij kon niet zomaar ontslagen worden, maar het was geen vetpot. Altijd al waren ze onderbetaald geweest, maar nu had de minister eindelijk de ambtenarensalarissen gelijkgetrokken met de salarissen in het bedrijfsleven en nu konden ze zich ook eens wat permitteren.

Het eerste was natuurlijk het autootje. Maar er stond veel meer op stapel. Eindelijk was het tijd die duffe jaren vijftig van zich af te schudden. Ze leefden nu in de jaren zestig, alles was anders, alles was nieuw en modern. Hij zou een poosje sparen en dan ging hij zijn huis aanpakken.

Al het oude ging eruit, nieuw en strak was het motto. In de keuken ging het kolenfornuis, de schouw, het aanrecht, de glazen kast en dergelijke eruit. De voorkamer en de huiskamer werden aaneengetrokken tot een mooie doorzonkamer. Dat ouderwetse gestucte plafond werd vervangen door een mooi strak plafond. Op paneeldeuren werden platen bevestigd en overal in huis verdwenen de randjes en de richeltjes, net als de ingebouwde kasten. De ramen werden groter, het glas-in-lood verdween en zo was er nog veel meer te doen.

Licht en ruimte, laat de jaren zestig maar in het huis rondwaren.

Vijftig jaar later kwam zijn oudste dochter toevallig in het huis, het huis uit haar jeugd. Ze mijmerde dat ze het toen toch zo'n mooi huis vond. De gezellige huiskamer met de engeltjes op het plafond, de knusse woonkeuken met het fornuis en zo meer. Eigenlijk jammer dat het allemaal weg was.



Het thema van de WE-300 voor de maand september is renoveren.
Meer WE-300 bij Plato.

zondag 21 september 2014

Zing Zo (19)

Meer Zing Zo bij Melody.



Bij een mooie sportschool in Japan
 
Daar houden ze veel van fitness, man
 
Lekker goed bewegen
 
Ze kunnen ertegen
 
Maar laten ze niet moe worden ervan.

zaterdag 20 september 2014

Zwijmelen op zaterdag (2.33)

Meer zwijmelen bij Marja.

Het is een mooi en gevoelig lied: When I am laid in earth uit de opera Dido en Aeneas van Henry Purcell en Nahum Tate. Deze uitvoering wordt gezongen door Alison Moyet. Hier leest u er meer over.


"Dido's Lament: When I Am Laid In Earth"
When I am laid, am laid in earth, may my wrongs create
No trouble, no trouble in, in thy breast.
When I am laid, am laid in earth, may my wrongs create
No trouble, no trouble in, in thy breast.
Remember me, remember me, but ah!
Forget my fate.
Remember me, but ah!
Forget my fate.
Remember me, remember me, but ah!
Forget my fate.
Remember me, but ah!
Forget my fate.

Prettig weekeinde.

maandag 15 september 2014

Zwarte Piet

Kun je nog wel de zwartepiet toegespeeld krijgen? Of is dat politiek incorrect en moet je die uitdrukking wijzigen  in 'iemand de wittepiet toespelen'?
En zwartepieten? Mag dat ook nog? Of mag alleen die tweede zwarte Piet wel?


Moet je de geschiedenis herschrijven omdat bepaalde cultuuruitingen niet meer in deze tijd passen? Moet je naar de rechter stappen omdat je vindt dat bepaalde dingen niet meer kunnen?

Zaken die niet meer kunnen, worden vanzelf door de tijd achterhaald. Neem nu bijvoorbeeld Carnaval. Oorspronkelijk  een Rooms-katholiek feest om je, onder andere, nog even voor de 40-daagse vastentijd eens flink te buiten te gaan. Veel mensen vieren het en bij veel van die vierders gaan de haren rechtovereind staan als je over het geloof gaat praten. Toch is het een groot volksfeest. Als je bij deze mensen zou aankomen met iets over de vastentijd zou men zeggen dat dat toch volkomen achterhaald is en dat het gewoon een leuk feest is. En zo is het ook. De hele betekenis en alle wat erbij komt is in de loop der tijden verandert tot wat het nu is. Geen rechter of commissie is daaraan te pas gekomen.

Zo zie ik het Sinterklaasfeest met al zijn uitingen daarbij ook. Eeuwenlang wordt het feest al gevierd. Het is geen statisch feest. Vergeleken met een paar honderd jaar geleden is het een heel ander feest. De essentie blijft: het geven van anonieme cadeautjes.
Vijftig jaar geleden was Sinterklaas nog een grote boeman die zijn knecht Zwarte Piet opdracht gaf om stoute kinderen in de zak te stoppen en mee te nemen naar Frankrijk. Kinderen werden bang gemaakt voor Sinterklaas en Zwarte Piet. Nu is dat niet meer zo, alhoewel kinderen nog vrolijk zingen over de roe en de zak.

Is daar een rechter en een commissie aan te pas gekomen? Nee, natuurlijk niet. Zoiets gaat vanzelf. Het is de tijdgeest. Mensen praten erover en worden aan het denken gezet. De een probeert eens wat uit en de ander neemt het over. Ik ben ervan overtuigd dat over tien of twintig jaar het Sinterklaasfeest er heel anders uit zal zijn dan nu.
Maar om zoiets voor de rechter af te dwingen gaat mij te ver. Met dwang bereik je niets. Hooguit dat het zich tegen je keert. En dat je daarbij veel kapotmaakt. Je kunt niet zomaar iets radicaal veranderen, daarmee help je, bijvoorbeeld hier, het feest om zeep.

Eerlijk gezegd, ik heb bij Zwarte Piet nog nooit gedacht aan racisme, discriminatie of slavernij. Hij is zwart van het roet van de schoorstenen, en als er helemaal geen schoorstenen meer zijn hebben ze ook geen zwarte Piet meer nodig.

Je kunt je natuurlijk overal aan ergeren. We hebben in het Nederlands een mooi spreekwoord: Als je een hond wilt slaan, vind je altijd wel een stok. Ik, als Rooms-katholiek, zou me kunnen ergeren aan de figuur van Sinterklaas, een karikatuur van een bisschop. Discriminatie van katholieken!  Sinterklaas heeft op zijn mijter een kruis! Heeft iemand ooit wel eens een bisschop gezien met een kruis op zijn mijter. O, ze zullen er misschien wel zijn, maar op één hand te tellen. Ik kan me vreselijk gekrenkt voelen om de karikatuur, maar waarom zou ik? Het is toch een veel te mooi feest om je daar druk om te maken!

Laten we de kinderen hun Sinterklaasfeest gunnen.

zondag 14 september 2014

Zing Zo (18)

Meer Zing Zo bij Melody.





De drie Benelux-muzikanten
 
Weten samen heel wel van wanten
 
Zij spelen met plezier
 
Geen geluid echter hier
 
Maar waarschijnlijk zonder dissonanten.


Een speelse en intieme compositie die je als kijker nieuwsgierig maakt naar de muziek van dit drietal. Links zien we Luka Aubri spelend op de slideridoo, middenin zit Dominic Marchal met gitaar en rechts zien we Stéphan Kesenne met viool.

Bron: http://www.nationalgeographic.nl/fotografie/top-drie-van-de-week

zaterdag 13 september 2014

Zwijmelen op zaterdag (2.32)

Meer zwijmelen bij Marja.

Ik kon wel weer eens bij een (populair-) klassiek nummer zwijmelen, vond ik. Ik koos voor Eine kleine Nachtmusik van Mozart.

Het eerste filmpje is het Allegro en duurt ruim 5 minuten, het tweede filmpje is het geheel en duurt ruim 17 minuten.


 
Prettig weekeinde.

zondag 24 augustus 2014

Zing Zo (17)

Meer Zing Zo bij Melody




De duiker in Oostenrijk is moe
 
Hij zwemt langzaam naar het bankje toe
 
Even rustig zitten
 
Misschien ook nog pitten
 
En een boterham met Danish Blue.




Deze foto van een onderwaterpark is echt, niet gefotowinkeld. Meer weten? Zie onderstaande links.

Bron: http://www.nationalgeographic.nl/magazine/actueel/oostenrijks-park-verandert-elke-zomer-in-onderwaterparadijs en http://www.amusingplanet.com/2012/08/gruner-see-styria-park-that-turns-into.html

zaterdag 23 augustus 2014

Zwijmelen op zaterdag (2.31)

Meer zwijmelen bij Marja

Ergens op het wereldwijde web kwam ik deze prachtige a capella uitvoering tegen van Hotel California. Door de Cubaanse groep Vocal Sampling.
Hier leest u meer over de groep.


Op You Tube vond ik nog een uitvoering van een Cubaans lied: Buscando Guayaba



Hier de originele versie van Willie Colon & Ruben Blades.

Prettig weekeinde.


Hier de Spaanse tekst en daaronder de Engelse vertaling.

Me fui pa'l monte buscando guayaba
Por la vereda del 8 y el 2
Y aunque encontré una casa dorada
Esa guayaba no la hallaba yo

Mucho he viajado por todo el mundo
Y nunca, nunca pude encontrar
Una guayaba que me gustara
Y detuviera mi caminar

Y aunque encontré una casa dorada
Esa guayaba no pude hallar

Buscando guayaba ando yo
¿Cómo? Que tenga sabor que tenga mentol
Buscando guayaba ando yo
Que tenga sabor que tenga mentol
Buscando guayaba ando yo
Que tenga sabor que tenga mentol

Una guayaba salva morena
Una guayaba que está bien buena
Buscando guayaba ando yo
Que tenga sabor que tenga mentol

U ru, ru guarara donde va miguel
U ru, ru guarara fue a buscar también Guayaba
Buscando guayaba ando yo
Que tenga sabor que tenga mentol

Pero que tenga mucho mentol
Pero que tenga, que tenga muchísimo sabor
Buscando guayaba ando yo
Que tenga sabor que tenga mentol

Busca una guayaba, busca una guayaba
Busca una guayaba por la vereda del 8 y el 2
Buscando guayaba ando yo
Que tenga sabor, que tenga mentol

Que tenga sabor que tenga mentol
Buscando guayaba ando yo
Guayabita sabanera
Buscando guayaba ando yo

Aquí hay dos
Que yo quiero una guayaba
Buscando guayaba ando yo

Venga y dame una manito
Ay ayúdeme coma y
Buscando guayaba ando yo

Ya la veo que usted
Ya la Veo que usted no coge
Y no Dice donde hay
Buscando guayaba ando yo

Dime esa guayaba bonita
Donde la encuentro, ay Dios
Buscando guayaba ando yo

Qué, que caminando
Siempre voy andando señor
Buscando guayaba ando yo

U ru, ru guarara donde va miguel
Buscando guayaba ando yo

Ven ayúdame de lao
Dime donde esta que nunca
Yo la he encontrao
Buscando guayaba ando yo

Acompáñame porque puede suceder
Buscando guayaba ando yo

Que yo encuentre esa mujer
Y la aprenda aquerar
Buscando guayaba ando yo

La busco por el monte
Y por la marqueta
Buscando guayaba ando yo

No, no, no, no, te escondas más
Y aparece prieta
Buscando guayaba ando yo

Que tenga sabor
Y que tenga mentol
Buscando guayaba ando yo

I went to the mountain in search for a fruit
I took the trail of the eight and the two
and though I found a golden house, the fruit was not to be had,
I have traveled all over the world, and have never being able to find
a fruit thatI like enough to make me stop my wanderings
although I didn’t find a golden hours, I never found that fruit...
Chorus:
In search of a fruit am I, a fruit with flavor, with zest.

Soneos:
a fruit,  with dark skin
a really good fruit

Bururú Barará, where is Miguel going?
Bururú Barará, he went in search of fruit too!

I’m in search of a fruit
I’m in search of a fruit
I’m in search of a fruit
on the eight and two road..
a fruit with a lot of zest.
a fruit with a lot of flavor
 
A fruit with flavor, with zest.
little fruit from the prairie
here, for me
I want a fruit
come and give me a hand,
come and help me,  “comay”
 
I see that you
don’t get any and don’t say where there is some
a Tell me, that precious fruit,... where can I find it?
I come walkinkg, I am always walking, Lord
 
Come and help me witch doctor, tell me where it is ‘cause I can’t find it
Tell me where it is, that I’ve never have found it
a fruit with flavor, with zest.
a fruit with flavor, 
eh, eh, eh, my fruit
where do I find it?
Come with me because it could happen
that I could find that woman and could learn to love her
I’m looking on the mountain and at the market place,
a No,no, no, dont hide and show up, baby,
 
Bururú Barará, where is Miguel going?
Bururú Barará, 
 
I loved you, and you use to say you loved me a lot 
Cartucho!

donderdag 21 augustus 2014

Scharrelkind

Scharrelkinderen zijn kinderen die buiten mogen spelen en rondlopen, zonder dat er volwassenen bij zijn. De meeste kinderen van tegenwoordig gaan nooit alleen het huis uit. Ze worden bijna constant door volwassenen begeleid, nemen deel aan georganiseerde activiteiten en hebben nauwelijks de mogelijkheid om zelf op exploratie te gaan. Scharrelkind is gevormd naar analogie van het woord scharrelkip. In het Engels is free-range kid gebruikelijk, naar analogie van free-range hen.
Bron: http://taaltelefoon.vlaanderen.be/nlapps/docs/default.asp?id=1340

Beatrijs Rijtsema schreef hier over scharrelkinderen. Ik had nog nooit van de term gehoord, hoewel ik wel een scharrelkind was.

Het zette mij aan het nadenken over hoe ik zelf in de jaren vijftig kind was.

Ik woonde aan een rustige, smalle, onverharde weg. Er kwam nauwelijks verkeer door de straat. Een enkele fietser en een paar keer per dag een auto, meestal leveranciers.  De melkboer kwam nog met paard-en-wagen langs. Voor de weg liep een spoorlijn. Daar kwam vier keer per dag een stoomtrein over. Daarvoor was een veld van een meter of twintig breed langs de hele weg en daarvoor was onze weg een straat.  Dat stuk weg was verhard en daar kwam wel iets meer verkeer door.

Ik speelde altijd op straat, zomer en winter. Er was altijd wel een buurkind op straat te vinden. En anders speelde ik wel met een broertje of alleen.
Op het grote veld aan de andere kant van de spoorlijn speelden we vaak. Daar was namelijk een grote opslag van boomstammen. Op die boomstammen heb ik heel wat afgespeeld. Tegenwoordig moeten de kinderen naar een buurtspeeltuin om  te spelen, maar wij hadden onze eigen speeltuin voor het huis. Alleen was moeder wel kwaad als er weer hars van de boomstammen aan onze kleren zat. We moesten daarom altijd oude kleren aan.

Toen ik een jaar of tien was, werd er in een zijstraat riolering aangelegd. Wat was dat een mooie speelplaats. Grote heuvels en dalen in de straat,  zandbergen waar je heerlijk van af kon glijden. Rioleringsbuizen waar je door kon kruipen. Ik kan me het nog goed herinneren.

Ze hebben alles, ze kunnen alles, ze mogen alles. Ze komen niets te kort, de jeugd van tegenwoordig. De nieuwste gadgets, een eigen mobieltje, televisie en computer, veel speelgoed, de duurste merkkleding, vakanties, naar het pretpark, inspraak in het gezinsgebeuren, lid van allerlei verenigingen, noem maar op.
Maar hebben ze ook werkelijk alles? Zou ik kind willen zijn in deze tijd? Heb ik wat gemist in mijn eigen kindertijd?

De hedendaagse jeugd groeit niet meer op zonder volwassenen. Aldoor is er toezicht: crèche, voorschoolse opvang, naschoolse opvang, speeltuin, oppasgrootouders. En iedereen let toch maar goed op dat er niets met het kind gebeurt, want, o wee, dan heb je de poppen aan het dansen. Voordat een kind zelf kan bedenken of iets wel of niet kan, voordat een kind zelf iets wil uitproberen, is er al een volwassene in de buurt die het hun verbiedt, of op zijn minst afraadt.

Wij kwamen uit school, meldden ons thuis en gingen de straat op. We gingen ook niet bij vriendjes of vriendinnetjes naar binnen. Nee. altijd naar buiten, zonder begeleiding. Urenlang, als we maar om half zes thuis waren.

Andere tijden, andere gewoonten, maar toch kan ik weleens medelijden hebben met kinderen die in deze tijd kind zijn.

zondag 17 augustus 2014

Zing Zo (16)

Meer Zing Zo bij Melody.



In de natuur is de mens maar klein
 
Al denken we nog zo groot te zijn
 
De natuur overwinnen
 
Om mee te beginnen
 
Gelukkig is dat alleen maar schijn.


Bron: http://www.boredpanda.com/small-man-grand-nature-landscape-photography/